×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true

ویژه های خبری

false
true
false


صحبت هایی از طرف مسئولین امر شده است در خصوص توسعه یک شناور رزمی ۶۵۰۰ تنی. به همین بهانه یک سری نکات را بررسی می کنیم.

یک شناور در تناژ ۶۵۰۰ تن می توان حجم زیادی از نیازهای حال حاضر کشور ما را در بخش رزم دریایی سطحی تامین کند به شرطی که یک سری از مسائل مهم در بحث طراحی و سامانه های مورد استفاده رعایت بشود. یکی از مهم ترین بحث ها در هر شناور رزمی تسلیحات آن است.

ناو رزمی 6500 تنی ایران

در یک شناور رزمی معمولا بین قدرت آتش از یک سو (یعنی حجم سلاح قابل حمل) و از طرف دیگر برد دریانوردی و ماندگاری در آب بایستی یکی را انتخاب کرد. نظر بنده بر این است که در شرایط فعلی ما بایستی به سمت افزایش قدرت آتش شناورهای خود برویم.


ما اینجا با یکی از بزرگترین مشکلات حال حاضر نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران رو به رو می شویم که همانا عدم وجود سامانه های پرتاب گر عمودی موشک یا همان VLS است. پرتاب گر عمودی موشک به شیوه های گرم و سرد یکی از کلیدی ترین مسائل برای داشتن سلاح بیشتر بر روی یک شناور است. اما آیا ایران فاقد فناوری یا توانایی ساخت سامانه های پرتاب گر عمودی را دارد.


بعد از بد قولی روسها در داستان اس ۳۰۰ بر اساس دستور رهبر انقلاب پروژه باور ۳۷۳ آغاز شد و یک دهه نیز زمان برد. یکی از نکات مهم درباره این سامانه دارا بودن سیستم پرتاب عمودی گرم است. متاسفانه یکی از بزرگترین ضعف های مدیریتی در کشور ما در این جا رخ داد. مجموعه پدافند هوایی و وزارت دفاع به تنهایی این پروژه را پیش بردند و بخش دریایی به نوعی از این طرح غافل بود.

پرتابگر عمودی موشک


در همان دوران ارتش جمهوری اسلامی ایران پروژه ای بر اساس موشک های استاندارد آمریکایی و سپاه پاسداران نیز بر اساس موشک های سری بوک تلاش هایی را برای توسعه سیستم های دفاع هوایی انجام دادند که منجر به رسیدن به سامانه هایی مثل سری صیاد یا سوم خرداد شده است. هر دو این کلاس از موشک ها توان پرتاب از سیستم های VLS را نیز دارند.


یکی دیگر از مباحث مهم برای توسعه یک شناور پیشرفته رزمی نیاز به رادارهای آرایه فازی فعال است که امروزه در تقریبا اکثر شناورهای جنگی مدرن دیده می شود. ارقام اعلام شده مربوط به رادار عصر که بر روی ناو جماران نصب شده است به هیچ عنوان جالب نبوده و نیاز به طرح های بسیار پیشرفته تری در این بخش است. از طرف دیگر نیاز به توسعه طراحی های پنهان کار نیز در این بخش شدیدا حس می شود.

همچنین بخوانید:  آغاز ساخت زیردریایی برای استرالیا از ۲۰۲۱


برای رسیدن به این مهم به نظر بنده دو راه وجود دارد. یک راه بحث ایجاد نوعی همکاری با کشوری صاحب فناوری مثل روسیه است. یکی از طرح های بسیار پیشرفته در این بخش ناو محافظ کلاس Admiral Gorshkov است که به تازگی وارد خدمت ارتش روسیه شده است و در حدود ۵۴۰۰ تن وزن دارد. یعنی تقریبا ۱۱۰۰ تن حتی سبک تر از رقم مورد نظر ما و در عین حال حجم بسیار سنگینی از تسلیحات نیز در این شناور وجود دارد.


در این شناور با استفاده از پرتاب گر های عمودی شاهد نصب ۱۶ تیر موشک ضد کشتی یاخونت یا کلاب به انتخاب کاربر ، ۱۶ تیر موشک پدافند هوایی Redut با بردهای مختلف تا برد نهایی ۱۲۰ کیلومتر ، دو سامانه دفاع نزدیکPalash و پرتاب گر اژدر هستیم. قدرت آفندی و پدافندی این شناور عالی محسوب می شود. سامانه های راداری آرایه فازی فعال نیز بر روی این کشتی نصب شده است.

تسلیحات و سامانه های ناو کلاس dmiral Gorshkov


تصویری از وضعیت تسلیحات و سامانه های ناو کلاس dmiral Gorshkov ، به قرار گیری پرتاب گرهای عمودی دقت کنید.


یک گزینه همان طور که به خدمت دوستان عرض شد همکاری با کشوری مثل روسیه و طرحی مثل مورد اشاره شده است. اما خوب امکان به مشکل خوردن این راه حل بسیار بالا است. طرح دیگر می تواند ایجاد یک شبکه واقعا منسجم و گسترده از بخش دفاعی ، نیروهای مسلح ، دانشگاه ها و صنایع کشور در کنار استارت آپ های موجود است که می تواند به برای رسیدن به این محصولات کمک کند.


هر آنچه که هست ، یکی سری از مسائل مثل رادارهای آرایه فازی فعال پیشرفته ، پرتاب گرهای عمودی و طراحی پنهانکار از جمله الزامات مهم طراحی یک شناور پیشرفته رزمی برای قرن ۲۱ میلادی است. امیدواریم که مسئولین امر به این مسئله توجه لازم را داشته باشند.

true
true
true
true
  1. امید

    محض اطلاع این پروژه همون ناو آموزشی خلیج فارس هست که خیلی از اطلاعاتش دردسترسه(البته احتمال تغییر تو بخش تسلیحات تا زمان اتمام پروژه هست) و قراره بعد از نمونه آموزشی، نمونه تماما رزمی اون هم ساخته بشه.
    تو بحث راداری ظاهرا داره روی پروژه ای به اسم چشم عقاب کار میشه که با توجه به مشخصات اولیه، رادار آرایه فازی پیشرفته ای هست(حداقل تو کشف و رهگیری اهداف هوایی)
    در آخر، نشستن و انتظار ساخت ناوشکن پنهان کار که بتونه با ناوشکن های روز دنیا قابل مقایسه باشه از کشوری که تا چهل سال تفنگ بادی هم از امریکا وارد میکرد، انتظار خنده داریه که البته بیشترش تقصیر دوستان تندرویی هست که اغلب افسانه سرایی میکنن و انتظارات رو ناخودآگاه بالا میبرن، با توجه به اینکه تقریبا نمیتونیم با هیچ کشوری همکاری و ازشون خرید نظامی داشته باشیم. خلاصه نباید این نوع پروژه ها که اولین درنوع خودشون تو کشورن با پروژه های به بلوغ رسیده در کشور های غربی و شرقی مقایسه کرد و باید به عنوان سنگ بنایی برای بدست آوردن و ارتقا فناوری تا زمان توسعه کامل(توی اون عرصه) نگاه کرد، سنگ بنایی که باید ۴۰ سال قبل به جای خرید های عجیب و غریب نظامی گذاشته میشد(به خصوص اینکه اون موقع امکان همکاری با کشورهای قدرتمندی مثل امریکا بود). کاری که همون زمان چین شروع کرد و الآن میشه نتایجش رو دید.

  2. محسنی

    بزرگوار مقصر همون فکریه که به حای ساختن و تحقیق و توسعه تو سر ایرانی میکوبید و به قول خودت تفنگ بادی رو هم از اونور وارد میکرد..اون تندروها شاید اغراق میکنند اما همینکه میگن میتونیم بسازیم چهل سال بعد نتیجه ش رو میبینیم.اما با اون فکری ک تفنگ بادی رو هم وارد میکنه تا بی نهایت سال وارد کننده ایم و هیچی نخواهیم شد

  3. kiarash

    من خودم مهندس مکانیکم میتونم بگم با این پروژه بازی ها الان نون یه عده ای تو روغنه چرا که با این بودجه های میلیارد دلاری کهداره صرف این پروژه ها میشه دستاوردهامون به نسبت خرجمون واقعا کمه !!!

  4. فرهاد صعودی

    سلام دمتون گرم مطالب علمی بیشتری در این باره بزارید

  5. amin

    مرسی بابت مطالب ولی یه سوال از نویسنده دارم راجع قابلیت عمودپرتابی موشک های سری سوم خرداد که بر اساس چه منبع یا ازمایش یا خبر منتشر شده میگین این توانو و داره‘ چون نه تا به حال این موشک از وی ال اس پرتاب شده نه حتی برای این خانواده همچین لانچری توسعه پیدا کرده

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false